قاصدك ديريست نمي آيي و من را خبري نيست تو را

قاصدك مَردُم چشم من از حسرت تو مُرد، بيا

خبري زمزمه كم و جوابي ببر از من بر يار

تو بگو از يارم كه چه ها مي كشد از فاصله ها

چه غمي روي دلش سنگ نهادست بگو

زخم اندوه جدايي چه به روزش آورد؟

تو بگو با من باز داغ آن عشق كه او را سوزاند

زير خاكستر اجبار چرا گشته خموش؟

قاصدك تو نمي آيي و من مي دانم چه به روزش آورد

چرخ قهار فلك

قاصدك دست به دامان توام كه بيايي ديگر

ببري پيغامم

به سراغش بروي جاي من گريه كني بر پايش

و بگويي او را غم و دردت به سرم اي دلبر

عشق تو باغ مصيبت زده شد در دل ما

خشك نشد

تو بگو با يارم كه چه ديدي از من؟

تو بپرس از يارم كه مجازات محبت و جزاي خوبي!

عاقبت بي خبري از تو و از باغ و گل است

چه كشيدم اينجا و نمي داند او

تو بگو يار مرا كه اگر فاصله قرني بشود تا ديدار

عشق او در دل من مي ماند

و اگر نيست ملالي اورا و دگر نيست سراغي از من

او خودش مي ماند

عشق من در دل او مي ماند

و اگر هم مردم لحظه اي در دل او

لا اقل مي دانم زير لب فاتحه اي مي خواند

قاصدك زود بيا زود برو و بگو يارم را

به فدايش بشوم

عشق من قاصدك را تو بگو پيغامت...

جدايي ريشه اي دارد

كه از افلاك تا قعر زمين رفته است

زمينش وسعتي دارد

به پهناي دل انسان

درختش قدمتي دارد

كه آدم روي آن افسوس را كنده است

جدايي ريشه اي دارد

كه بس پر كينه و سرسخت و طولانيست

از اندوه زمين

اين ريشه صدها قصه مي گويد

از اعماق دل شبها

از آه سرد و از غمها

جدايي حكمتي دارد

جدايي صحبتي دارد

زمين هم با زبان بي زباني راز مي گويد!

زمين مي گويد هر برگي...

كه از سر شاخه لخت درختي

رخت مي بندد

جدا از شاخه مي گردد

زمين يار جديد او

به وي آغوش باز مي كند

جدايي يار پيوند است و از ما ريشه مي گيرد

اگر از من جدا گشتي

و همچون برگ از اين شاخه خشكم رها گشتي

تو را يار ديگر، آغوش مي بازد

تو را بس منتظر در اين جهان

بنشسته بي طاقت

تو هم بي طاقتي اي يار

تو هم از بام قلب ما گشودي بال

تو هم از ما جدا گشتي

تو هم از چنگ عشق ما جدا گشتي

ولي روزي تو آيي در كنار من!

كنار تك درخت خشك جان من!

به روي اين درخت خسته و تنها

تو خواهي كند

با اندوه و با غمها

كه صد افسوس و صد هيهات

خدايي بود و يار و دنيايي

جدايي آمد و دنيا دگرگون گشت و ايمان رفت

خدا قهرش گرفت از قلب ما ها، رفت

و دنيا ماند و اينك اين جدايي ها

جدايي ريشه اي دارد

كه نفرين خدا در خاك مي پاشد

جدايي ريشه مي گيرد

ولي هرگز نمي ماند...

به من گفتی با هم بسازیم

ساختم خرابش کردی

تحمل کردم

به مسخرم گرفتی

رفتی و رفتم

ولی می دونی که می دونم که می دونی که می دونم

سخت در عذابی

واسطه نگیر برای خودمون

دنیا محل گذره

این نوشترو برای تو مینویسم:

برای تو؛

حرفای زیادی داشتم که میخواستم بهت بگم

با هر دلیلی که میشد بهونه بشه اومدم تا حتی برای لحظه ای هم که شده ببینمتو بدونمت

خیلی وقتا آهنگ بودنتو حس کردمو لبریز شدم

چه شبایی که به شوق تو تا خود صبح من بودمو حدیث بیداری

حرفایی بود که میشد از چشمام بخونی ، نخوندی؟؟!!

یه سوال هست که همیشه از خودم میپرسم

اینکه اگه چشمام اونقدر زلال نبود که بشه حرفیو ازش خوند

عکس خودتو چی؟!

اونو که میتونستی ببینی و باور کنی!

باور کنی که هستیو هستم

گرچه ساده ساده

اما پاک پاک

برای اولین بار

قسم به پاکی که هوس نیست احساسم نسبت به تو

و درست به همین دلیله که میخوام یه راز بشه

اینطوری من میدونمو دلو خدای دل

اینطوری نگاه غریبه ها ازش دور میشه

تو چه میدونی گذشتن از هزار هزار نگاه غریبه برای رسیدن چقدر سخته؟!

تو چه میدونی وقتی با این همه شوق بی جواب میمونی چه دردیه؟!

تو چه میدونی بی قراری یعنی چی ؟!

بگذار سر به سینه من تا که بشنوی

آهنگ اشتیاق دلی دردمند را

بگذار سر به سینه من، تا بگویمت :

اندوه چیست....

من تورو فقط از روی نگاهت دیدم

نگاهی که با تمام نگاهها فرق داشت

من تورو بدون لقبو عنوانو هر چیزی که متعلق به توه دیدم

فقط خودتو خود خودتو

هیچوقت فکر نکردم غریبه ای

تورو دیده بودم انگار خیلی قبلترها !

حالا با توام

با تو ای آشنا

اگه یه روز باورم کردی

بیا؛

بیا که دیده من

به جستجوی تو گر از دری شده نومید

گمان مدار که هرگز

دری دگر زده است

سپیده گر نزده سر بیا بلند اندام

که از سیاهی چشمم

سپیده سر زده است

چرا من و تو هیچ وقت ما نشدیم؟؟؟؟