قاصدك ديريست نمي آيي و من را خبري نيست تو را

قاصدك مَردُم چشم من از حسرت تو مُرد، بيا

خبري زمزمه كم و جوابي ببر از من بر يار

تو بگو از يارم كه چه ها مي كشد از فاصله ها

چه غمي روي دلش سنگ نهادست بگو

زخم اندوه جدايي چه به روزش آورد؟

تو بگو با من باز داغ آن عشق كه او را سوزاند

زير خاكستر اجبار چرا گشته خموش؟

قاصدك تو نمي آيي و من مي دانم چه به روزش آورد

چرخ قهار فلك

قاصدك دست به دامان توام كه بيايي ديگر

ببري پيغامم

به سراغش بروي جاي من گريه كني بر پايش

و بگويي او را غم و دردت به سرم اي دلبر

عشق تو باغ مصيبت زده شد در دل ما

خشك نشد

تو بگو با يارم كه چه ديدي از من؟

تو بپرس از يارم كه مجازات محبت و جزاي خوبي!

عاقبت بي خبري از تو و از باغ و گل است

چه كشيدم اينجا و نمي داند او

تو بگو يار مرا كه اگر فاصله قرني بشود تا ديدار

عشق او در دل من مي ماند

و اگر نيست ملالي اورا و دگر نيست سراغي از من

او خودش مي ماند

عشق من در دل او مي ماند

و اگر هم مردم لحظه اي در دل او

لا اقل مي دانم زير لب فاتحه اي مي خواند

قاصدك زود بيا زود برو و بگو يارم را

به فدايش بشوم

عشق من قاصدك را تو بگو پيغامت...

جدايي ريشه اي دارد

كه از افلاك تا قعر زمين رفته است

زمينش وسعتي دارد

به پهناي دل انسان

درختش قدمتي دارد

كه آدم روي آن افسوس را كنده است

جدايي ريشه اي دارد

كه بس پر كينه و سرسخت و طولانيست

از اندوه زمين

اين ريشه صدها قصه مي گويد

از اعماق دل شبها

از آه سرد و از غمها

جدايي حكمتي دارد

جدايي صحبتي دارد

زمين هم با زبان بي زباني راز مي گويد!

زمين مي گويد هر برگي...

كه از سر شاخه لخت درختي

رخت مي بندد

جدا از شاخه مي گردد

زمين يار جديد او

به وي آغوش باز مي كند

جدايي يار پيوند است و از ما ريشه مي گيرد

اگر از من جدا گشتي

و همچون برگ از اين شاخه خشكم رها گشتي

تو را يار ديگر، آغوش مي بازد

تو را بس منتظر در اين جهان

بنشسته بي طاقت

تو هم بي طاقتي اي يار

تو هم از بام قلب ما گشودي بال

تو هم از ما جدا گشتي

تو هم از چنگ عشق ما جدا گشتي

ولي روزي تو آيي در كنار من!

كنار تك درخت خشك جان من!

به روي اين درخت خسته و تنها

تو خواهي كند

با اندوه و با غمها

كه صد افسوس و صد هيهات

خدايي بود و يار و دنيايي

جدايي آمد و دنيا دگرگون گشت و ايمان رفت

خدا قهرش گرفت از قلب ما ها، رفت

و دنيا ماند و اينك اين جدايي ها

جدايي ريشه اي دارد

كه نفرين خدا در خاك مي پاشد

جدايي ريشه مي گيرد

ولي هرگز نمي ماند...

همه میگن با داشتن یک دنیا خاطره

چرا دیونگی کردی و گذاشتی که بره

روز برام هفته و هفته برام ماه میشه

نفسم به خاطر تو یکی یکی آه میشه

دیگه داری از زندگی سیرم میکنی ...

دیگه داری منو از خودم بیخود میکنی

دارم یه چیزای رو حس میکنم

دارم به باورهایی میرسم...

حس میکنم میخوای تنهام بذاری

حس میکنم میخوای از پیشم بری

به خدا ای مرغ سعادت تو رو دوست دارم...
.
لعنت به تو و عشق تو و ذات خرابت

بازم که به هم ریختی بازم که افسره شدی

این فکرارو نکن

به خدا ای مرغ سعادت تو رو دوست دارم

پس چرا؟؟؟

دارم یه چیزای رو حس میکنم

دارم به باورهایی میرسم

به خدا خستم خیلی خسته خسته...

به من گفتی با هم بسازیم

ساختم خرابش کردی

تحمل کردم

به مسخرم گرفتی

رفتی و رفتم

ولی می دونی که می دونم که می دونی که می دونم

سخت در عذابی

واسطه نگیر برای خودمون

دنیا محل گذره